U kovitlacu pomešanih emocija, istorijskog nasleđa i surove rezultatske realnosti, Partizan prolazi kroz jedan od najkomplikovanijih trenutaka u novijoj klupskoj istoriji, gde rationalne odluke ostaju po strani pred statutarnim autoritetom svojih klupskih ikona.
Analiza trenutnog stanja u Humskoj pokazuje kompleksnu sliku kluba zaglavljenog između nerealnih takmičarskih očekivanja i limitiranih mogućnosti tekućeg igračkog kadra. Rano ispadanje iz kvalifikacija za evropska takmičenja i izuzetno skroman bodovni saldo u Mozzart Bet Superligi stavili su crno-bele u situaciju iz koje je proboj ka vrhu ravno kompliciranom manevru na automobilskim trkama. Odsustvo kontinuiteta, koje traje još od rane faze mandata Srđana Blagojevića, stvorilo je specifičnu pat-poziciju na svim klupskim nivoima.
Pitanje trenerske odgovornosti u ovom slučaju poprima potpuno drugačiju dimenziju zbog lika i dela Saše Ilića. Status klupske ikone, komparabilan sa uticajem Željka Obradovića u košarkaškom kolektivu, eliminiše opciju smene koja bi u bilo kojim drugim okolnostima bila standardni mehanizam reakcije. Sa druge strane, rukovodstvo kluba ostaje ograničeno podrškom dobijenom od strane navijačke baze, čime je mogućnost strukturnih promena svedena na minimum. Poslednja faza prelaznog roka neće doneti nova pojačanja; odustajanjem od alternative nakon neuspešnih pregovora sa Kristijanom Manrikeom i odlaskom Milana Roganovića u Genk, u Humnskoj je donesena odluka da se sa devet dosadašnjih novajlija izgura do zimskog prelaznog roka. U takvom ambijentu, bez potencijalnih rezova u igračkom ili upravljačkom sektoru, Partizanu preostaje samo naporan rad u pokušaju da se popravi takmičarski utisak.
M.M.
