Susret između Partizana i Fikse Berlina doneo je vrhunsku rukometnu predstavu u Beogradu, ali i emotivni omaž karijeri Mijajla Marsenića, koji je prvi put u karijeri igrao protiv tima u kojem je stekao potpunu igračku afirmaciju.
Nakon više od jedne decenije uspešne internacionalne karijere, tokom koje je sa Vardarom pokorio Evropu a u Fikse Berlinu izrastao u vodećeg igrača Bundeslige, Mijajlo Marsenić ponovo je zaigrao na beogradskom parketu. Njegovo izdanje tokom 60 minuta borbe potvrdilo je vrhunsku taktičku i fizičku pripremljenost. Sa pet postignutih pogodaka i izvanrednom defanzivnom rolom u zaustavljanju bekovske linije Partizana, kapiten Srbije bio je jedan od ključnih faktora trijumfa nemačkog predstavnika. Ipak, najupečatljiviji trenuci dogodili su se van takmičarskog okvira, gde su uzajamno poštovanje i emotivna povezanost između igrača, kluba i publike došli do punog izražaja.
Gest rukovodstva Partizana i uručivanje dresa sa brojem 93 pre početka utakmice simbolično je otvorilo pitanje Marsenićevog potencijalnog povratka u tabor crno-belih. Iako mu ugovor sa berlinskim klubom ističe uskoro, iskusni rukometaš je istakao da procenjuje sve opcije i da će odluku doneti u krugu porodice, ne skrivajući da Beograd zauzima posebno mesto u njegovim planovima. Istovremeno, priznanje koje ga očekuje u Berlinu – podizanje njegovog dresa pod svodove dvorane „Maks Šmeling“ – predstavlja krunu višegodišnjeg truda i profesionalizma. Sa 33 godine, Marsenić naglašava važnost očuvanja zdravlja u uslovima izuzetno napornog ritma takmičenja, ostavljajući iza sebe nasleđe borbenosti koje ga je i dovelo do samog vrha evropskog rukometa.
M.M.
