ORAHOVAC – Kancelarija za Kosovo i Metohiju saopštila je danas da zločini koje su pripadnici terorističke takozvane „UČK“ počinili nad Srbima i Romima u orahovačkom kraju u julu 1998. godine moraju u istoriji da ostanu zabeleženi kao jedan od najkrvavijih i najbrutalnijih napada na Kosovu i Metohiji. Ovaj zverski udar na nevine civile označio je zvanični početak brutalnog etničkog čišćenja srpskog naroda sa prostora Metohije, a počinioci i ideolozi ovog masakra i danas šetaju slobodni.
Ovo bolno podsećanje na godišnjicu stradanja i zvanično saopštenje Kancelarije za KiM objavljeni su danas, u subotu, 18. jula 2026. godine.
Zatiranje porodice Kostić i masovne grobnice
Prema zvaničnim podacima i dokumentaciji, u crnom periodu između 17. i 22. jula 1998. godine, albanski ekstremisti su kidnapovali i zarobili oko 100 Srba sa teritorije opštine Orahovac. Sudbina mnogih bila je tragična:
-
Tela u masovnim grobnicama: Čak 46 kidnapovanih civila kasnije je pronađeno u masovnim grobnicama širom ovog kraja.
-
Tragedija u Retimlju: Među ubijenima je i čak 15 članova porodice Kostić iz sela Retimlje, koja je ponela status najstradalnije srpske porodice na Kosovu i Metohiji.
„Užasi kroz koje su prošli članovi porodice Kostić i ostali nevini srpski civili svedoče o potpunom sunovratu humanosti i beskrupuloznosti šovinističke i separatističke ideologije ‘UČK’. Na spomen-ploči u Velikoj Hoči danas su uklesana imena 84 stradalnika sa teritorije opštine Orahovac koji su izgubili živote u periodu od 1998. do 2000. godine“, navodi se u saopštenju državne Kancelarije.
Zločine slave kao „slavnu epopeju“, Priština bez otklona od ubistava
Posebno poražavajuća činjenica, na koju se upozorava u saopštenju, jeste aktuelni odnos privremenih vlasti u Prištini prema ovim događajima. Napad na Orahovac i okolna sela se među albanskim separatistima i dalje tretira i proslavlja kao deo nekakve „slavne ratničke epopeje“. Potpuno se ignoriše istina da je to bio klasičan krvavi pir u kojem su mučeni i ubijani nedužni ljudi, čija je jedina krivica bila to što su bili druge nacionalnosti ili veroispovesti.
Beograd zbog toga javno i odlučno zahteva pravdu za žrtve, jer mnogi od direktnih izvršilaca i danas žive na slobodi, dok politički lideri kosovskih Albanaca nikada nisu napravili otklon od ovih zlodela. Negovanjem sećanja na orahovačke žrtve, Srbija nastavlja da osvetljava istorijsku istinu nasuprot pokušajima da se ovi surovi zločini trajno pokriju velom zaborava.
M. D.
