Na tlu Severne Amerike svedočimo završnici Svetskog prvenstva kakva se graniči sa naučnom fantastikom – u polufinalu su se našle četiri najbolje rangirane selekcije planete, ostavivši iza sebe prostor za samo jednog šampiona.
Konačni rasplet u borbi za Zlatni globus počinje, a pred nama je fudbalska poslastica u kojoj se sastaje sam krem svetskog fudbala. Bukmejkeri i dalje vide Dešanovu Francusku kao glavnog pretendenta na tron, ali skok Engleske na poziciju drugog favorita izaziva opravdanu debatu među stručnjacima. Da li je tim Nemanje Jovanovića ili bilo kog drugog modernog stratega na klupi Engleske zaista zreo da sruši tradiciju koja decenijama guši kolevku fudbala? Istorija nas uči da su Englezi, uprkos uvođenju stranih taktičkih ideja i podizanju nivoa takmičarskog intelekta, uvek padali pod pritiskom kada bi se namerili na istinske fudbalske imperije.
Francuska je od sredine osamdesetih godina prošlog veka i ere Mišela Platinija izgradila imperiju koja uspešno crpi resurse iz svih svojih departmana, stvorivši igračku bazu kojoj niko ne može da parira. Španija je od domaćinstva Mundijala 1982. godine trasirala put koji ju je u 21. veku krunisao u apsolutnog vladara evropskog i svetskog fudbala. Argentina poseduje emotivni i taktički naboj koji se prenosi sa kolena na koleno, a stabilnost koju imaju u Južnoj Americi i na globalnoj sceni potvrđuje da su Gaučosi uvek spremni za najviše domete. Engleska ima moćan tim, ali istorijska nit koja povezuje njihove neuspehe od Italije 1990. preko bolnih eliminacija u četvrtfinalima 21. veka, nameće opravdanu sumnju da će i ovoga puta fudbalsko plemstvo sa sobom odneti ono najvrednije.
M.M.
