Olivera Katarina, rođena kao Olivera Petrović u Beogradu 1940. godine, ostavila je neizbrisiv trag u jugoslovenskoj i srpskoj kinematografiji, pozorištu i muzici. Nakon završenog Pravnog fakulteta, upisala je Pozorišnu akademiju, gde je studirala u klasi sa Petrom Kraljem, Milenom Dravić i drugim istaknutim umetnicima. Glumačku karijeru započela je 1962. godine u Narodnom pozorištu u Beogradu, u predstavi „Koštana“.
Najveću filmsku slavu stekla je ulogom u kultnom ostvarenju „Skupljači perja“ reditelja Aleksandra Petrovića iz 1967. godine. Film je osvojio Gran pri na Filmskom festivalu u Kanu i postao jedno od najznačajnijih dela jugoslovenske kinematografije. Povodom obeležavanja 50 godina od premijere ovog filma, Olivera Katarina se 2017. godine vratila u Kan, gde je izvela pesmu „Đelem, đelem“, po kojoj je ostala prepoznatljiva širom sveta.
Tokom bogate karijere ostvarila je niz zapaženih uloga u domaćim i stranim filmskim ostvarenjima. Debitovala je u filmu „Dobra kob“ 1964. godine, a igrala je i u filmovima „San“, „Uzrok smrti ne pominjati“, „Devičanska svirka“ Đorđa Kadijevića i „Crveni udar“, kao i u brojnim drugim ostvarenjima.
Pored glume, uspešno je gradila i pevačku karijeru. Održala je brojne koncerte u zemlji i inostranstvu, snimila više singlova i albuma, a poslednji studijski album „Retka zverka“ objavila je 1984. godine, nakon čega se povukla iz javnog života.
Na umetničku scenu vratila se 2005. godine saradnjom sa Marinom Abramović na performansu „Balkan Epik“, dok je filmski povratak ostvarila 2008. ulogom u filmu „Čarlston za Ognjenku“ reditelja Uroša Stojanovića.
Objavila je autobiografsku knjigu „Aristokratsko stopalo“ 2017. godine, iste godine kada joj je uručen „Zlatni pečat“ Jugoslovenske kinoteke. Godine 2018. održala je veliki koncert u beogradskoj Kombank dvorani, dok je 2020. dobila Nušićevu nagradu za životno delo.
Povodom njene smrti saučešće porodici uputili su predsednik Srbije Aleksandar Vučić, ministar kulture Nikola Selaković i potpredsednik Vlade i ministar unutrašnjih poslova Ivica Dačić, ističući da je Srbija izgubila jednu od svojih najvećih umetnica, čije će delo ostati trajni deo nacionalne kulturne baštine.
Smrću Olivere Katarine domaća umetnička scena ostala je bez jedne od svojih najautentičnijih i najprepoznatljivijih ličnosti, čiji su glas, harizma i gluma obeležili jednu epohu jugoslovenske kulture.
