ZALAZJE – U selu Zalazje kod Srebrenice danas će svečano i u suzama biti obeležene 34 godine od stravičnog ubistva 69 srpskih civila i vojnika. Njih su na svetli hrišćanski praznik Petrovdan, 12. jula 1992. godine, u srebreničkim selima Sase i Zalazje, kao i u bratunačkim selima Biljača i Zagoni, mučki i svirepo pobili pripadnici muslimanskih snaga iz Srebrenice, pod komandom ozloglašenog Nasera Orića.
Ova tužna i bolna godišnjica, koja se obeležava upravo danas, u nedelju, 12. jula 2026. godine, ponovo podseća na nekažnjene zločine nad srpskim narodom u Podrinju, za koje niko od nalogodavaca i krvnika još uvek nije adekvatno odgovarao pred licem pravde.
Petrovdan 1992. godine ostao je upisan crnim slovima u istoriji ovog kraja ne samo zbog ubijenih, već i zbog sudbine onih koji su odvedeni u nepoznato.
Decenijska potraga za kostima: Masovnu grobnicu našli sasvim slučajno
Pored 69 svirepo ubijenih žrtava, tog tragičnog Petrovdana nestalo je još 22 vojnika i civila srpske nacionalnosti, čija je sudbina godinama svesno prikrivana:
-
Slučajno otkriće: Tela njih 10 slučajno su pronađena i ekshumirana tek 2011. godine iz masovne grobnice na lokalitetu Zalazje, i to ironijom sudbine, tokom procesa traženja nestalih Bošnjaka.
-
Sahrana posle dve decenije: Identifikovani posmrtni ostaci ovih mučenika dostojanstveno su sahranjeni na Petrovdan 2012. godine, tačno dvadeset godina nakon što su zverski likvidirani na kućnom pragu.
Obezglavljena tela srpskih mladića: Za desetoro ljudi još nema ni traga
Monstruoznost Orićevih jedinica tokom napada na srpska sela oko Srebrenice najbolje oslikava stanje u kojem su pronađene pojedine žrtve.
Nešto ranije, pre pronalaska masovne grobnice, pronađena su i sahranjena dva nestala srpska vojnika koja su nakon zarobljavanja divljački mučena, a potom i obezglavljena od strane muslimanskih militanata. Dok porodice danas pale sveće i polažu vence na spomen-obeležje u Zalazju, bolnu senku na ovaj dan baca činjenica da se još 10 lica sa spiska nestalih na ovaj praznik i dalje zvanično vode kao nestali. Njihove majke i supruge već više od tri decenije žive i umiru sa jedinom željom – da pronađu makar jednu kost svojih najmilijih i sahrane ih po pravoslavnim običajima.
M. D.
