Statistički epilog prve faze Svetskog prvenstva 2026. godine ostaće zabeležen u analima Međunarodne federacije fudbalskih asocijacija (FIFA) kao istorijska prekretnica za Konfederaciju afričkog fudbala (CAF). Od deset reprezentacija koje su uzele učešće na turniru, čak devet je obezbedilo plasman u šesnaestinu finala. Kapiten alžirske selekcije Rijad Marez s pravom je skrenuo pažnju javnosti na evidentan skok u kvalitetu i taktičkoj zrelosti afričkih timova, koji se više ne mogu posmatrati kroz prizmu pukog atletskog potencijala lišenog taktičke discipline. Kontinuitet koji je započet istorijskim polufinalnim plasmanom Maroka na prethodnom šampionatu u Kataru, sada je dobio institucionalnu potvrdu kroz masovan prolazak u eliminacionu rundu.
Hronološki gledano, afričke selekcije su u prošlosti imale izuzetno snažne generacije, poput Obale Slonovače iz 2010. godine pod vođstvom Didijea Drogbe ili Alžira koji je 2014. godine pružio stopostotan otpor kasnijem šampionu Nemačkoj. Međutim, tadašnji sastavi su patili od nedostatka unutrašnje kohezije i jasne raspodele uloga. Savremeni marokanski model, oličen u taktičkoj postavci Ašrafa Hakimija i drugova, demonstrirao je da se vrhunski rezultat na mundijalskom nivou gradi primarno kroz organizovanu defanzivu i podređivanje individualnog rejtinga timskom uspehu. Taj uspeh je takođe indukovao promenu svesti kod fudbalera afričkog porekla rođenih u Evropi. Dok su ranije talenti strpljivo čekali pozive evropskih selekcija, aktuelni trendovi, poput odluke Ajuba Buadija da nastupa za Maroko, ukazuju na znatno veću privlačnost dresa matičnih zemalja, čemu doprinosi i činjenica da je Maroko suorganizator narednog planetarnog šampionata.
Novi format takmičenja administrativno je olakšao prolaz afričkih ekipa, s obzirom na to da su četiri selekcije prošle kao najbolje trećeplasirane, dok je jedini podbačaj ubeležio Tunis. Orlovi Kartagine su unutrašnjom nestabilnošću i smenom šefa stručnog štaba već nakon uvodnog poraza izgubili takmičarski ritam i završili učešće bez osvojenih bodova. Projekcija šesnaestine finala nudi nekoliko izuzetno atraktivnih parova. Dok će Zelenortska Ostrva administrativno rasterećeno ući u duel sa braniocem titule Argentinom, Senegal i Maroko očekuju teški taktički ispiti protiv Belgije, odnosno Holandije. Poseban kuriozitet predstavlja duel Engleske i DR Konga, gde će defanzivci afričkog tima Aksel Tuanzebe i Aron Van Bisaka igrati protiv zemlje u kojoj su izgradili profesionalne karijere. Takođe, duel Alžira i Švajcarske biće u znaku strateškog nadmudrivanja Vladimira Petkovića sa selekcijom koju je uspešno predvodio punih sedam godina, što garantuje visok nivo taktičkog nadmetanja.
M.M.
