Administrativne i sportske promene u Košarkaškom klubu Crvena zvezda ponovo su aktivirane pred sam kraj tekuće takmičarske sezone. Sporazumnim ili jednostranim raskidom saradnje sa Sašom Obradovićem, koji je u svom drugom mandatu proveo sedam meseci na klupi i osvojio Kup Radivoja Koraća, rukovodstvo kluba je pokrenulo proceduru za imenovanje novog šefa stručnog štaba. Prema dostupnim informacijama, tu funkciju će preuzeti aktuelni direktor sportskog sektora Milan Tomić. Ovim činom Crvena zvezda beleži nesvakidašnji statistički podatak, s obzirom na to da je reč o četvrtom trenerskom rešenju u periodu od osam meseci, računajući i vršioce dužnosti u stručnom štabu.
Analiza klupske istorije u trećem milenijumu ukazuje na hroničan izostanak kontinuiteta u vođenju prvog tima. Podaci govore da su kroz period od 26 godina prostorijama na Malom Kalemegdanu prodefilovala 23 različita trenera, pri čemu su pojedini stručnjaci obavljali dužnost u nekoliko odvojenih navrata. Od Stevana Karadžića, Miroslava Nikolića, preko Zmaga Sagadina i Svetislava Pešića, pa sve do novije epohe koju su obeležili Dejan Radonjić, Duško Ivanović i Janis Sferopulos, evidentan je obrazac brze reakcije na rezultatsku krizu. Od 2017. godine do danas zabeleženo je čak 13 personalnih promena na klupi, što jasno ilustruje upravljačku logiku koja primarno teži trenutnom rezultatu, zanemarujući dugoročne trenažne i selekcijske cikluse.
Ovakva metodologija rada direktno se reflektuje na stabilnost igračkog kadra i nemogućnost uspostavljanja taktičke kohezije unutar tima. U evropskim košarkaškim sistemima koji teže stabilnosti, standard podrazumeva minimalni trogodišnji ciklus sa jednim trenerom kako bi se definisao prepoznatljiv stil igre. Crvena zvezda u ovom trenutku poseduje čvrste institucionalne garancije kroz trogodišnju licencu Evrolige, uz mogućnost dugoročne transformacije u stalnu franšizu, što pruža idealan administrativni mir za planiranje budžeta i profila igrača. Ipak, praksa konstantne fluktuacije na klupi i u rosteru sužava trenersku autonomiju i dovodi do gubitka timskog identiteta u ključnim fazama takmičenja. Slučaj Saše Obradovića, praćen izraženim amplitudama u formi i narušenom kohezijom unutar svlačionice, ponovo postavlja pitanje sistemske odgovornosti i redefinisanja kriterijuma po kojima se meri uspešnost jednog sportskog projekta.
Izvor: Postinfo
M.M.
