NOVI SAD – Na današnji dan, 6. marta 1914. godine, na tromeđi Salajke, Podbare i Rotkvarije, u srcu Novog Sada, osnovan je Fudbalski klub Vojvodina.
Za one koji ne znaju ili to zaboravljaju usled rezultata koji svakako nisu na nivou veličine kluba kakav je Vojvodina, „stara dama“ je bez dileme simbol ne samo Novog Sada i Vojvodine, već i Srbije i srpskog fudbala.
Vojvodina je kroz svoju istoriju dala neke od naših najboljih fudbalera u istoriji, nećemo ih nabrajati, jer ćemo nekog sigurno propustiti, a to ne želimo.
Ali zato hoćemo da vas podsetimo na važnu lekciju iz istorije, koju su tog 6. marta 1914. počeli da pišu zlatnim slovima učenici Velike srpske pravoslavne gimnazije, danas poznate kao „Jovan Jovanović Zmaj“.
Među njima su bili budući univerzitetski profesor Vladimir Milićević, budući hemičar Milenko Hinić, budući pravnici Radenko Rakić, Kamenko Ćirić i Kosta Hadži, budući tekstilni industrijalac Milenko Šijakov, zatim njegov brat Đorđe i otac Sava, kao i Gojko Tošić, Đorđe Živanov, Branko Gospođinački i Živojin Bajazet.
Odluka o osnivanju FK Vojvodina bila je želja srpske omladine u Novom Sadu da dobije svoj sportski klub oko kojeg će se okupljati. U to vreme, u Novom Sadu, koji je tada pripadao Austro-ugarskoj monarhiji, postojala su samo tri fudbalska kluba: mađarski NAK i UAK i jevrejski Juda Makabi.
Uzimajući u obzir zategnute političke odnose između Austro-ugarske i Srbije i činjenicu da je Prvi svetski rat već bio na pomolu, austro-ugarske vlasti nisu blagonaklono gledale na osnivanje srpskog kluba u Novom Sadu. Iz tog razloga, mladi srednjoškolci morali su krišom da osnuju Vojvodinu, praktično u ilegali. To je učinjeno u štrikerskoj radionici čika Save Šijakova, u Temerinskoj ulici broj 12, na mestu Tehnometala. Odlučeno je da ime kluba bude Vojvodina, kao asocijacija na nekadašnje Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat, krunovinu Austrijskog carstva koje je postojalo između 1849. i 1861. godine, a koje je nastalo u skladu sa privilegijama koje je austrijski car dao Srbima još davne 1691. godine.
I baš zbog svih tih istorijskih lekcija, danas shvatamo da Vojvodina nije samo jedan fudbalski klub. Već simbol slobode, inata, ljubavi prema sportu i svom narodu.
Vojvodina je velika onoliko koliko je vole njeni navijači, bez obzira na neuspehe i uspehe i rezultate na terenu.
„Stara damo“, hvala što si ostala nepokolebljiva pred svim nedaćama i što si već 112 godina ponos nizije i svoje Vojvodine, jedne jedine.
M. D.