Novosadski glumac Radoje Čupić, dugogodišnji prvak drame Srpskog narodnog pozorišta, preminuo je u 68. godini života, ostavivši iza sebe bogatu umetničku karijeru i snažan lični pečat u pozorištu, filmu i javnom životu.
Radoje Čupić rođen je 3. februara 1958. godine u Novom Sadu, gde je završio osnovno i srednje obrazovanje, kao i Akademiju umetnosti u klasi profesora Dejana Mijača i Dimitrija Đurkovića.
Profesionalni put započeo je u Narodnom pozorištu Sombor, gde je bio član ansambla od 1985. do 1999. godine, nakon čega postaje stalni član Srpskog narodnog pozorišta, u kojem je od 1999. godine gradio jednu od najznačajnijih glumačkih karijera u regionu.
Na pozorišnim scenama ostvario je više od 80 uloga, tumačeći širok spektar likova, od klasičnih do savremenih, a publika ga pamti po snažnoj scenskoj energiji, duhovitosti i nepredvidivosti. Dobitnik je brojnih priznanja, uključujući nagradu „Predrag Peđa Tomanović“ i godišnju nagradu SNP-a za glumu.
Pored glume, Čupić se bavio i režijom, postavljajući predstave poput „Testosteron“, „Staklena menažerija“ i „Džandrljivi muž“, kojom se simbolično oprostio od scene, penzionisao se nakon njenog 160. izvođenja u februaru 2023. godine.
Zapažen trag ostavio je i na filmu i televiziji, sa ulogama u serijama „Vratiće se rode“, „Naša mala klinika“, „Vere i zavere“ i drugim projektima, kao i u filmovima „Memo“ i „Kao rani mraz“.
U poslednjim godinama života bio je ređe prisutan u medijima, ali je ostao društveno angažovan, učestvujući na građanskim protestima i javnim skupovima, gde je govorio o slobodi, odgovornosti i ulozi umetnika u društvu.
Vest o njegovoj smrti podelio je glumac Nenad Pećinar, dok su se od njega oprostile brojne kolege. Reditelj Kokan Mladenović istakao je da je Čupić bio „glumac koji je živeo teatar kao čistu umetnost, bez kompromisa i klišea“, ostavljajući neizbrisiv trag na sceni i u životima publike.
M. T.
