Otvaranje izložbe „Uzdarje zaudaranja“ Milana Banjanina i Veljka Mrvića je večeras u 19 sati u Galeriji Akademije umetnosti (Bulevar Mihajle Pupina 20).
Milan Banjanin je student 4. godine vajarstva na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Njegov rad istražuje unutrašnje dileme, sakralnog potencijala igrački i mogućnosti ulaska u ulogu, posredstvom vere združene sa neznanjem. Ove usamljene slike istražuju fenomen darovanja kao temeljne, gotovo arhaične razmene između čoveka i onoga što nadilazi njegovo iskustvo. Dar prevazilazi materijalni čin i postaje simbolička investicija vere, nade i identifikacije. U tome, ikona se posmatra kao promenljiva projekcija značenja. Ikona može postati bilo šta i bilo ko, ukoliko joj se pristupi sa potrebom za verovanjem. Centralni paradoks izložbe počiva na ideji da ono što se uzdiže do statusa božanskog istovremeno nosi obeležje raspadanja. U hrišćanskoj tradiciji postoje narativi o mirisima svetosti, kao i o telesnosti koja ostaje prisutna. U rascepu između uzvišenog i organskog javlja se motiv zaudaranja kao metafore. Vizuelni jezik radova oslanja se na prikaze figura bez identiteta. Lica su zaklonjena draperijama, a tekstil preuzima funkciju vela i anonimnosti. Draperija, istorijski simbol dostojanstva i sakralnosti, postaje sredstvo brisanja individualnosti.
Veljko Mrvić je student 4. godine umetničke grafike na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Njegov rad istražuje umetničke i kulturne uticaje kroz savremeni i introspektivni pristup. Zverske i hibridne predstave, poreklom sa crkvenih portala, svojom asketskom vizualnošću i prisustvom predstavljaju vapaj za preumljenjem u odnosu na savremeni doživaljaj naturalizma i nominalizma. U duhu Ničeovog zida protiv naturalizma – satirskih horeuta, posledično upućuju ka uviđanju realizma obilne gozbe po(d)stojanja, koja nas poziva na učešće u Njemu. Pored već pomenutog eklesiološkog porekla prisutne stilizacije, distorzija ovih lica punih eshatološkog uzbuđenja ukazuje i na sintezu citata severnjačke renesanse – Holbajnovih “Ambasadora” i “Podobija Svetog Hristifora”. Međutim, zaista, zaista vam kažem da je renesansni rođak Boga odavno mrtav. On je postao zanatlija Lepote. Postao je podsećanje na afirmaciju zaudaranja u kojem nas Pomazanik posećuje. Postao je poziv na pokajanje, što je ujedno i njegova najapstraktnija karakteristika.
M. T.
