NOVI SAD – Na današnji dan 2008. godine umro je Dejan Medaković, srpski istoričar umetnosti, istoriograf, književnik, predsednik Srpske akademije nauka i umetnosti od 1999. do 2003. Rođen je u Zagrebu, tada Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, u porodici koja je dala niz velikana srpske kulture. Gimnaziju je završio u Sremskim Karlovcima. Od 1942. radio je u Muzeju kneza Pavla, a nakon rata u Muzeju grada Beograda, Ministarstvu za nauku i kulturu i Saveznom zavodu za zaštitu spomenika kulture, potom u Istorijskom institutu SAN (1952-1954). Doktorirao je tezom „Grafika srpskih štampanih knjiga XV-XVII veka“ 1954. Predavao je na Filozofskom fakultetu u Beogradu do penzionisanja 1982. U Matici srpskoj rukovodio je istraživanjima iz oblasti istorije umetnosti. Uređivao je „Zbornik za likovne umetnosti Matice srpske“. Bavio se sirokim rasponom tema, od srednjovekovne umetnosti do modernog slikarstva, ali najviše – srpskim barokom, srpskim kulturnim prilikama u 18. v. i srpskim slikarstvom 19. v. Autor je i nekolicine književnih dela i više zbirki poezije. Rukovodio je i osnovao (ili obnovio) niz kulturnih i naučnih projekata, poput „Vukove zadužbine“.
Od 1995. redovni je član Evropske akademije sa središtem u Salcburgu, a redovni član Lajbnicovog društva (Berlin) i počasni član Rumunske akademije postao je 2001. Dobitnik je nagrade za životno delo (Sedmojulske), austrijske Gindeldz nagrade, Herderove nagrade. Bio je počasni građanin Sremskih Karlovaca. Dela: „Beograd na starim gravirama“, „Srpski slikari 18. veka“, „Putevi srpskog baroka“, „Svedočenja“, „Istraživači srpskih starina“, „Barok kod Srba“, „Savina“, „Sent Andreja“, „Letopis Srba u Trstu“, „Srbi u Beču“, koautor „Istorije srpskog naroda“ 1-10 SKZ, „Hilandar“, sećanja: „Efemeris“ 1-5.
Tanjug
